Waterlelies maken een vijver af. Het komt regelmatig voor dat de waterlelie niet groeit en bloeit zoals u dat graag zou willen. Hier volgen enkele tips.
Tegenwoordig kunt u een waterlelie goed bemesten zonder het water te verontreinigen. Dit speciale waterleliemest is in geperforeerde zakjes verkrijgbaar, die u slechts in de grond van de pot of mand hoeft te drukken. U kunt ook uw eigen 'pillen' maken door een handvol grof beendermeel te mengen met wat vochtige klei. Beide middelen geven voedingsstoffen voor de plant af. maar veroorzaken geen verontreiniging.

Wanneer wortels van een waterlelie stinken en dus rotten dan is er sprake van wortelrot. De gele variëteiten met het gevlekte gebladerte schijnen het meest vatbaar te zijn, maar de ziekte kan zonder onderscheid toeslaan.
Verwijder en vernietig aangetaste planten onmiddellijk, aangezien ze een infectiehaard vormen. Haal zo mogelijk ook de vissen uit de vijver. Bescherm de gezonde planten door kopersulfaat aan het water toe te voegen. Laat de vijver na 24 uur leeglopen, reinig hem en vul hem met vers water voordat u de vissen terugzet; de koperbestanddelen zijn giftig voor vissen.



Te weinig bloemen en te veel bladgroei, vaak al boven de waterspiegel, duiden meestal op overbevolking. Bij de meeste waterlelies gebeurt dit na drie of vier jaar, hoewel sommige kleinere hybriden wel zes of zeven jaar zonder aandacht kunnen.
Het late voorjaar of de vroege zomer is de ideale tijd om de planten te delen. Neem ze op uit het water, spoel ze grondig af en verwijder het volgroeide gebladerte. De meeste waterlelies bestaan uit een hoofdwortelstok met verschillende zij stengels. Bewaar deze krachtige zijtakken en werp het oudere middengedeelte weg, ook al is er een groeipunt zichtbaar. Aangezien elke zij stengel van de wortelstok een nieuwe plant kan vormen, hoeft u er maar één per bak te planten.



Poelslakken eten soms de bladeren van waterlelies. De Lymnaea stagnalis (poelslak) eet in het algemeen alleen algen en organisch materiaal, waaronder viseitjes maar ook kan hij dus jonge waterlelieblaadjes beschadigen door erop te kauwen.
Als er dergelijke slakken in uw vijver zitten, is er maar één manier van bestrijding. Leg vroeg in de avond slablaadjes te drijven op het water. Verwijder ze de volgende morgen - tegelijk met een aanzienlijk aantal slakken dat zich op de onderzijde zal hebben vastgezogen. Gewone poelslakken zijn te herkennen aan hun spiraalvormige, puntige huisjes, die tot 7 cm lang kunnen worden. Hun veelal op het gebladerte van ondergedoken waterplanten afgezette eitjes vormen opvallende geleipakketjes, heel anders dan de platte, kleverige legsels van de bekende posthoornslak. Het verwijderen van de eitjes is een effectieve manier om de populatie te bestrijden.



Waterlelies kunnen elk jaar worden belaagd door wolken kleine zwarte vliegjes. Deze vliegjes zijn ongetwijfeld waterleliebladluizen. Als de planten eenmaal zijn geïnfecteerd, is het enige wat u kunt doen de bladeren krachtig afspuiten met schoon water zodat de vliegjes in de vijver belanden, waar ze met wat geluk door de vissen zullen worden opgegeten. Aangezien bladluizen in de winter verhuizen naar pruimen- en kersenbomen, kunt u hun levenscyclus beter daar dan in de vijver onderbreken. De eitjes in de scheuren van de bast kunnen door een bespuiting van de bomen met teerolie worden vernietigd. Dit middel wordt in de winterrust alom gebruikt voor appel- en perenbomen en kan dan zonder enig risico worden toegepast. Als u grondig spuit, zult u volgend jaar heel wat minder bladluizen aantreffen.